« تلك الخصوصيّة » خصوصيّت در منطوق يعنى لزوم ترتّبى علّى مىباشد . كانت مستلزمة لها : ضمير در « كانت » به « خصوصيّة » يعنى خصوصيّت در مفهوم و ضمير در « لها » به خصوصيّت در منطوق برمىگردد . انّما هو حكم غير مذكور : ضمير « هو » به مفهوم برمىگردد . لا انّه حكم لغير مذكور : ضمير در « انّه » به مفهوم برگشته و مقصود از « غير مذكور » موضوع غير مذكور مىباشد . كما فسّر به : ضمير نايب فاعلى در « فسّر » به مفهوم و ضمير در « به » به حكم براى غير مذكور برمىگردد . و قد وقع فيه الخ : ضمير در « فيه » به تعريف مفهوم برمىگردد . مع انّه لا موقع له : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و ضمير در « له » به نقض و ابرام برمىگردد . كما اشرنا اليه فى غير مقام : ضمير در « اليه » به « جايگاه نداشتن نقض و ابرام » برگشته و مقصود از « غير مقام » يعنى در غير اينجا و در مباحث ديگر مىباشد . لانّه من قبيل شرح الاسم : ضمير در « لانّه » به تعريف مفهوم برگشته و مقصود از « شرح الاسم » نيز تعريف به لفظ ديگر مىباشد . كما فى التّفسير اللّغوى : يعنى همان‌طور كه در تفسير لغوى نيز تعريف لغتى به لغت ديگر مىباشد . و منه قد انقدح : ضمير در « منه » به تعريف از قبيل شرح اسم بوده برمىگردد . ممّا ذكر فى المقام : ضمير نايب فاعلى در « ذكر » به ماء موصوله به معناى تفسير برگشته و مقصود از « المقام » بحث مفاهيم مىباشد . لذلك : مشار اليه « ذلك » حال غير اين تفسير مىباشد . بيان انّه من صفات المدلول : ضمير در « انّه » به مفهوم برگشته و مقصود از « المدلول » معنا